Ամեն բան սկսվեց մի վայրկյանից, որը ոչինչ չէր հուշում գալու մասին։ Սիլվա Հակոբյանի հրապարակումը հայտնվեց անսպասելի, առանց նախապատրաստման, առանց որևէ ակնարկի, թե ինչ ցավ է մոտենում։ Բայց հենց մի քանի կարճ բառերի մեջ արդեն զգացվում էր այնպիսի ծանրություն, որ հազարավոր մարդիկ ակնթարթորեն հասկացան՝ ինչ–որ մեկը, շատ կարևոր մեկը, այլևս չկա։

Երգչուհու գրառումը ոչ բարձրակոչ էր, ոչ էլ երկարաբան. սակայն այդ լռության մեջ թաքնված էր մի ողբերգություն, որի մասին անգամ դժվար էր խոսել։ Սիլվան երկար ժամանակ ոչինչ չէր մեկնաբանում, կարծես փորձում էր հավաքել իրեն, վերագտնել ուժերը։ Իսկ նրա լռությունը խոսում էր ավելի ուժգին, քան ցանկացած բացատրություն։

Եվ երբ նա վերջապես որոշեց պատմել իրականությունը, պարզ դարձավ՝ սա պարզապես ցավալի տեղեկություն չէր, այլ խորքային կորուստ, որն էրքայծ արեց նրա անձնական կյանքը։ Նա կորցրել էր մի մարդու, որը տարիներ շարունակ եղել էր նրա կողքին՝ ոչ միայն որպես հարազատ, այլ որպես սյուն, որպես աննկատ, բայց անփոխարինելի աջակցություն։

Այդ մարդը տեսել էր Սիլվայի առաջին քայլերը բեմում, լսել էր նրա առաջին երգերը, տեսել էր նրա երազանքների ծնունդը։ Եվ միշտ ասել էր՝ «Մի՛ վախեցիր, առաջ ապրիր, դու դեռ շատ բան ունես աշխարհին տալու»։ Իսկ հիմա այդ խոսքերը դարձել էին ցավոտ հիշողություններ։

Սիլվան պատմեց, որ վերջին անգամ նրանք խոսել էին ընդամենը մի քանի օր առաջ։ Զրույցը սովորական էր, առանց հատուկ թեմաների, բայց ջերմությամբ լի։ Ոչ ոք չէր պատկերացնում, որ դա կլինի նրանց վերջին խոսակցությունը։ Եվ հենց այդ գիտակցությունն էր նրան կոտրում՝ մտածելով, որ ինչ–որ բան չասաց, ինչ–որ բառեր չհասցրեց հասցնել… եւ այժմ այդ շանսը այլևս երբեք չի վերադառնալու։

Հանրությունը անմիջապես արձագանքեց․ հարյուրավոր մեկնաբանություններ, աղոթքներ, մխիթարական խոսքեր… Բայց իրական ցավը բառերով չի մեղմանում։ Սիլվան հազվադեպ էր պատասխաններ գրում, եւ անգամ նրա կարճ արձագանքները ցույց էին տալիս, որ այս կորուստը խորը վերք է, որը երկար ժամանակ չի փակվելու։

Նա միշտ առանձնահատուկ կապվածություն է ունեցել ընտանիքի հետ։ Նրա համար ընտանիքը պարզապես հարազատների շրջապատ չէր․ դա նրա ուժն էր, նրա ներշնչման աղբյուրը։ Եվ հենց այդ պատճառով կորուստը հարվածեց առավել ծանր։ Երբ ձեր կյանքի հենարաններից մեկը հեռանում է, աշխարհը մի պահ դառնում է անորոշ եւ սարսափելի դատարկ։

Վերջին օրերին նա սկսել է հրապարակել հին լուսանկարներ, տարբեր դրվագներ՝ կիսելով իր հիշողությունների ամենաթանկ անկյունները։ Այդ հրապարակումներում կա ոչ միայն տառապանք, այլ նաեւ խորին երախտագիտություն հասցրած ճանապարհի, ապրած պահերի, անկեղծ ժպիտների եւ տարիների, որոնք հիմա թվում են չափազանց կարճ։

Սա պարզապես հայտնի երգչուհու անձնական ցավը չէ։ Սա հզոր հիշեցում է բոլորիս համար․ կյանքը աներևակայելի փխրուն է։ Երբեմն մենք այնքան ենք սովորում մարդկանց ներկայությանը, որ չենք նկատում, թե ինչ արժեք ունի նրանց ամեն օր կողքին լինելը։ Իսկ հետո գալիս է մի պահ, երբ այդ մարդը այլևս չկա, եւ սրտում մնում է լռություն, ավելի ծանր, քան ցանկացած բառ։

Սիլվան պատմեց նաեւ, որ այժմ յուրաքանչյուր ելույթ, յուրաքանչյուր երգ իրեն համար այլ իմաստ կունենա։ Նա վստահ է, որ բեմ բարձրանալուց առաջ всегда կզգա այդ մարդու ներկայությունը՝ որպես լուռ, անտեսանելի, բայց մշտական ուղեկից։ Որպես հիշեցում, որ սերը չի վերանում, անգամ երբ մարդիկ հեռանում են աշխարհից։

Երբ նա վերջում գրել էր՝ «Քնի՛ր խաղաղ…», այդ խոսքերը դարձան ոչ միայն վերջին հրաժեշտ, այլ նաև հույս, մեղմ աղոթք, առաքված մի վայր, որտեղ ցավ չկա, որտեղ հոգին վերջապես հանգիստ է։

Սիլվայի վերջին միտքը ցնցեց բոլորին.

«Ոչ ոք պատրաստ չի լինում նման պահին։ Բայց երբ այն գալիս է, հասկանում ես՝ սիրելն ամենամեծ պարգևն էր, անկախ այն բանից, թե որքան անտանելի է ցավը հիմա»։

Եվ այդ խոսքերով նա բացեց իր հոգու ամենախոր հատվածը՝ ցույց տալով, որ այս կորուստը պարզապես իր կյանքը չէ փոխել, այլ դարձել է այն ճշմարտությունը, որը նա բաժանել է ողջ աշխարհի հետ։